Adrien szukał w tłumie córkę piekarza. Na szczęście nie musiał długo czekać. Już po paru minutach ujrzał przecudne fiołkowe tęczówki. Ich spojrzenia się spotkały. Chłopak szybko się zorientował, że dziewczyna chce przed nim uciec, więc przyśpieszył kroku. Kiedy pochylał się już nad nią, zdał sobie sprawę, że nie zna jej imienia.
- Co taka piękna panna ja ty, moja pani, robi na tym balu całkiem sama?
Ona jednak zignorowała pytanie i ruszyła przed siebie. Najwyraźniej chciała jak najszybciej zgubić Adriena. Jednak on jej na to nie pozwolił. Złapał ją za delikatny nadgarstek. Podziałało. Posiadaczka pięknych tęczówek odwróciła się. Za raz po tym chłopak przyciągnął ją bliżej siebie. Stali tak wpatrzeni w siebie przez chwilę, lecz ona wyrwała się z uścisku i uciekła. Adrien stał w miejscu i wpatrywał się w miejsce gdzie zniknęła piękna dziewczyna. Czy ona właśnie go odrzuciła? Pewnie jej serce jest już zajęte przez innego chłopaka. Dziedzic tronu nie miał z nim najmniejszych szans. To prawda, że jest księciem, mieszka na królewskim dworze, lecz chciał aby ona zakochała się w normalnym nim, bez żadnych przywilejów, wyższości majątkowej. Odwrócił się i spojrzał w kierunku jego ojca. Najwyraźniej zauważył jego zniknięcie i teraz obwinia Nathalie. Biedna dziewczyna. Król codziennie tylko na nią krzyczy, nigdy nie pochwalił za dobrze wykonane zadanie.. Chłopak nie zdziwiłby się, gdyby kobieta odeszła po zniknięciu jego matki. Ale jednak została. Adrien zawsze się zastanawiał ile razy dziennie wypomina sobie swoją decyzję. Jego ojciec się zmienił. Stał się bardziej oschły i władczy.. Ale wciąż go kocha. Chyba powinien się z powrotem przemienić, bo zaraz zwolni Nathalie ze swojej posady. Udał się w kierunku jednego z licznych zaułków w zamku. Za raz potem stał tam w swojej normalnej postaci. Schował marudzącego o ser Plagga do kieszeni i udał się w kierunku podwyższenia. Asystentka królewska zauważyła go od razu, kiedy przekroczył próg sali. Uspokoiła jego ojca i czekała aż dotrze do miejsca w którym aktualnie się znajdywali.
- Paniczu, gdzieś ty był? – spytała jak był już w zasięgu jej głosu – Bardzo się o pana martwiliśmy.
- Zrobiło mi się duszno, więc postanowiłem się przejść.
Jednak wzrok jego ojca wyrażał tylko zdenerwowanie. Zresztą jak zwykle. Przywołał do siebie dziewczynę w pomarańczowej sukni i podszedł razem z nią do syna.
- Adrienie, poznaj panną Lilę, księżniczkę Włoch.
Dziewczyna się skłoniła, a sztuczny uśmiech wkradł się na twarz chłopaka. Nie mógł od razu pokazać ojcu, że nie chcę jej poślubić. Wpadł w szał, a dla wszystkich mieszkańców Paryża, byłby to pamiętny dzień.. Dlatego ucałował rękę nieznanej i zaprosił ją do tańca. Uradowana dziewczyna zgodziła się, a już za chwilę zniknęli w tłumie tańczących par. Całe to zajście obserwowała Chloé, wlepiając swój nienawistny wzrok w plecy księżniczki. Postanowiła przeszkodzić „młodej parze”. Przecież Adrien miał być tylko jej! Pewnym krokiem wkroczyła na parkiet. Nie było trudno ich znaleźć. Wszyscy balowicze przystawali, aby na nich popatrzeć. Stanęła tuż przy nich i czekała, aż zwrócą na nią uwagę.
- Paniczu Adrienie, pan woła Cię do siebie. :Podobnież jest to jakaś bardzo ważna sprawa.
Chłopak popędził w stronę tronu zostawiając zdezorientowaną Lilę na samym środku sali. Jednak za chwilę znalazł się śmiałek, który kontynuował taniec wraz z księżniczką. Tymczasem Chloé podążała za Adrienem, zmierzającym w stronę podwyższenia na końcu sali. Jednakże, kiedy tylko się tam pojawił, jego ojca tam nie było. Postanowił jednak zostać tam jeszcze chwilę. Teraz miał idealny wgląd na cały parkiet. Wzrokiem szukał pięknych, fioletowych tęczówek. Aż wreszcie je ujrzał. Dziewczyna stała pod jedną z kolumn, wpatrując się w tłum kłębiący się tuż przed nią. Przybrała poważną minę i ilustrowała wszystkich bawiących się mieszkańców królestwa. Czyżby w trakcie jego nieobecności stało się coś ważnego? Czy on coś przegapił? Mimo wszystko postanowił przedrzeć się w stronę dziewczyny. Musiał tylko ominąć Lilę i Chloé..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz