Rozdział I

Marinette obudziły promyki słońca. Szybko zeszła do piekarni, aby pomóc swoim rodzicom przed otwarciem. Szybko rozgrzała piec, aby następnie wałkować ciasto na maślane croissanty. Dzisiaj miała się odbyć parada królewska. Wiele klaunów oraz dwór królewski będą przechodzić tuż obok miejsca ich zamieszkania! Dlatego od rana wraz z rodziną przygotowywała smaczne wypieki. Mieli małą szanse, że rodzina królewska zatrzyma się u nich na odpoczynek, lecz zawsze trzeba mieć nadzieję. Rodzice właśnie wyciągnęli świeże bułki z pieca. Nagle w piekarni rozległ się charakterystyczny zapach pieczywa. Marinette przypomniało się jej dzieciństwo... Pełne wypieków oraz ciężkiej pracy. Nie owijajmy w bawełnę. Pochodziła z biednej rodziny, a jej jedynym zarobkiem była ta piekarnia. Dziewczyna bardzo chciała pomóc rodzicom - tak wiele dla niej zrobili. Jednakże ta zwykła rutyna zaczęła ją nudzić... Codziennie to samo. Jednak, dzisiejszy dzień miał być bardziej interesujący. Tom i Sabine pozwolili córce wyjść i oglądać paradę. Marzyła o tym od małego dziecka! Zawsze chciała chociaż raz zobaczyć całą rodzinę królewską, a w szczególności księcia Adriena. Chodziły pogłoski, że jest zdumiewająco przystojny... Jednak uroda księcia nie była ważna dla Marinette. Dla niej liczyło się to co jest w środku, a książę na pewno musiał być pusty. Tak było zawsze. Rozpuszczony jedyny syn, dziedzic tronu, mógł sobie zażyczyć wszystko. Nigdy nie strudził się pracą, a ona pochodząca z biednej rodziny musiała robić wszystko aby zapewnić przetrwanie swojej rodzinie. Ale tak już zwykle bywa w tych czasach... Z rozmyśleń wyrwał ją głos jej rodzicielki.
- Marinette, poszła byś proszę po więcej mąki? Bo właśnie nam się skończyła..
- Oczywiście mamo!
Szybko zabrała swój płaszcz i wyszła na świeże powietrze. Na ulicy trwały już przygotowania do parady. Urzędnicy wywieszali na domach godła królewskie, a jeszcze inni girlandy... Lecz nie mogła się przyglądać temu widokowi, bo śpieszyło jej się do młyna, który stał dość daleko stąd. Po przejściu kilkoma wąskimi uliczkami zauważyła starszego mężczyznę. Leżał na ziemi, ewidentnie nie mógł się podnieść. Dziewczyna niewiele myśląc podbiegła do cierpiącego i delikatnie pomogła mu wstać.
- Dziękuję Ci śliczna panienko.
- Ach nie ma za co - posłała mu szeroki uśmiech.
Mężczyzna uśmiechnął się i poszedł w swoją stronę. Za raz potem dziewczyna powróciła na swoją ścieżkę do młynu. Na miejscu powitał ją młynarz, ojciec jej najlepszej przyjaciółki, Alyi. Wręczył jej worek mąki, oczywiście za drobną opłatą, bo czego się nie robi dla znajomych? Uszczęśliwiona dziewczyna wróciła do domu. Oddała mąkę rodzicom i udała się do swojego pokoju, aby przyszykować się na paradę. Nagle jej oczom ukazało się czarne pudełeczko. Nigdy wcześniej jej tutaj nie widziała... Z wielką ciekawością uchyliła wieczko... Zobaczyła dwa, mocno świecące, rubinowe kolczyki. Nigdy w życiu nie widziała czegoś tak drogocennego... Nie powstrzymała emocji, popłakała się. Za nie jej rodzina mogła by żyć w dostatku przez całe życie! A jednak coś zmusiło ją, do przymierzenia ich... Nie mogła się oprzeć pokusie... Kiedy tylko skończyła zakładać drugi kolczyk, oślepił ją blask... Nagle jej oczom pokazało się małe, czerwone stworzonko... Patrzyło na Marinette swoimi dużymi oczami.. Podleciało na wysokość jej oczu i rozpoczęło rozmowę.
- Jestem Tikki, kwami biedronki...
Dziewczyna nie pozwoliła dokończyć istotce swojej wypowiedzi, rzuciła się na nią ze słoikiem. Kwami zwinnie jej umknęło..
- Marinette! Posłuchaj mnie!
- S... Skąd ty znasz moje imię?
- Daj mi wszystko wytłumaczyć! - mówiąc to podleciała na wysokość wzroku Mari - Pomogę Ci przemieniać się w Biedronkę.
- B.. Biedronkę?
- Tak. Bohaterkę o mocach szczęścia...
- To chyba trochę za dużo jak na jeden dzień...
Nagle rozległ się głos trąbki.. Rodzina królewska... Musi już przechodzić obok piekarni! Zabrała ze sobą kwami i wyleciała przed próg swojego domu. Nie myliła się... W oddali zauważyła błyszczące się złoto... Zaraz potem jej oczom ukazał się przepiękny orszak. Nigdy w życiu nie widziała czegoś tak pięknego... Wyprostowała się i czekała, aż królestwo minie jej mieszkanie.