Pierwsi mieszkańcy dworu minęli Marinette. Wszyscy byli ubrani w kolorowe, drogie ubrania. Zadzierali swoje głowy do góry z dumą i kroczyli jak pawie przed siebie. Za raz po nich dziewczynę mieli ominąć książę wraz z królem. Dziewczyna co roku przyglądała się kolorowej paradzie. Uwielbiała choć raz do roku zobaczyć ten przepych, kolory, koronki.. Zawsze wtedy powstawały najpiękniejsze projekty jej autorstwa zainspirowane właśnie tym dniem. W rozmarzeniu błądziła wzrokiem po nie znajomych twarzach.. Gdy w końcu zauważyła blondyna. Wydawał jej się... Smutny? Czy osoba wysoko urodzona mogła być smutna? Przecież miał wszystko. Nie cieknący dach nad głową, służbę na każde jego zawołanie, obfite posiłki, ciepłe ubrania... Ale jednak coś dręczyło chłopaka. Ich spojrzenia spotkały się... Miał takie piękne, zielone oczy.. Marinette na chwilę odpłynęła. Nie zauważyła, że chłopak szepną coś ojcu i teraz idzie w jej stronę.. Kiedy zobaczyła przybliżającego się z księcia, szybko schowała się za drzwiami piekarni rodziców. Myślała, że wielkie dębowe drzwi ochronią ją przed wzrokiem chłopaka... Znowu się rozmarzyła... Nawet nie usłyszała dzwonka zwiastującego przybycie nowego klienta... Odwróciła się z zamiarem pójścia do swojego pokoju, gdy nagle walnęła w coś twardego i już miała upaść na podłogę, gdy ktoś ją złapał... Przestraszona dziewczyna po woli otworzyła oczy... Pierwsze co zobaczyła, to piękne zielone tęczówki...
- Nic Ci nie jest?
- Nie... Nic...
Wstała i otrzepała się z mąki, która znajdowała się w całym jej domu. Nic dziwnego, to przecież piekarnia... Spojrzała na jej wybawiciela. Zamurowało ją. Przed dziewczyną stał we własnej osobie książę Adrien. Co jeszcze bardziej ją zdziwiło, teraz uśmiechał się. Chyba zauważył speszenie na twarzy niebieskookiej, ponieważ od razu zawstydził się.
- Ja.. Przepraszam za kłopot, ale zauważyłem szyld z napisem "piekarnia" i momentalnie zgłodniałem - zaśmiał się - Czy jest tu coś do kupienia?
- T.. Tak. Oczywiście. Niech pan idzie za mną.
Zaprowadziła go do wielkiej, kamiennej lady. Stanęła po drugiej stronie i przywarła poważny wyraz twarzy.
- Co podać?
- Poproszę jednego crossanta.
Chłopak zaczął grzebać w kieszeni kurtki, aż wreszcie odnalazł złotą monetę. Ten gest zauważyła zajęta pakowaniem Marinette.
- Dzisiaj jest dzień parady i nie przyjmujemy zapłaty, za wypieki - Podała mu jego zamówienie - Miłego dnia!
Chłopak się uśmiechnął. Wychodząc z piekarni, na samym końcu blatu zostawił monetę. Zdezorientowana dziewczyna nie wiedziała co zrobić.. Książę odwrócił się i jeszcze raz posłał jej miłe spojrzenie. Za raz potem rozległ się dźwięk zamykanych drzwi. Dziewczyna jeszcze przez chwilę stała zastygnięta jak słup soli.. Kiedy się ocknęła, pobiegła na zewnątrz. Niestety orszak zdążył już minąć jej mieszkanie...
- Ach Tikki, co ja teraz zrobię?
- Spokojnie Mari, przecież nic się nie stało, to był napiwek.
- Nie o to mi chodzi! Wpadłam na drugą najważniejszą osobę w całym Paryżu! On już na pewno zapamiętał mnie jako niezdarną dziewczynę, umazaną w mące...
- Nie powinnaś się tym aż tak przejmować Mari... Zresztą będziesz miała szansę go przeprosić na balu!
- Co?! Jakim balu?
- Nie słyszałaś? Herold ogłosił wielki bal dla wszystkich paryżanek. Król Gabriel chce znaleźć narzeczoną dla swojego syna!
- Nie wydaje Ci się, że książę nie jest na to za młody?
- Ach Marinette... W polityce nie liczy się wiek...
Dziewczyna od razu posmutniała. Zrobiło jej się żal blondyna... Musiał wypełniać wszelkie nakazy ojca.. Co jeśli książę zakocha się w kimś na balu? Jego ojciec na pewno nie będzie się liczył z jego uczuciami i wybierze mu jakąś pustą księżniczkę z bogatego królestwa... Marinette czuła, że nic nie wskóra w tej spawie.. Ale dlaczego nie spróbować?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz