Bal miał się rozpocząć już za parę godzin, a Adrien nadal nie był gotowy. Biegł z myślami do widoku pięknych, fiołkowych tęczówek. Nie wiedział dla czego ale nie mógł o nich zapomnieć. Tak przypominały mu oczy jego zaginionej Matki. Zawsze mógł w nich odnaleźć te same wesołe iskierki.. Bardzo pragnął je znowu zobaczyć, jednak wiedział, że jego ojciec nigdy by się na to nie zgodził. Według niego całe społeczeństwo mieszkające poza murami zamku nie było godne rozmowy z wysoko urodzonymi szlachcicami. W sercu skrywał wielką nadzieję, że panienka z piekarni pojawi się na dzisiejszej uroczystości. Za raz po poznaniu „jego przyszłej żony” miał zamiar przemienić się w Czarnego Kota i poszukać w tłumie właścicielki lawendowych tęczówek. Ciągle z głową w chmurach wstał ze swojego łoża i wyjrzał za okno. Tym razem widok pięknie kwitnących róż nie poprawił mu humoru. Nadal nie potrafił uwierzyć, że jego ojciec decyduje o jego całym życiu. Nagle drzwi do komnaty otworzyły się z hukiem.
- Panicz jeszcze niegotowy? Za niedługo przyjadą pierwsi goście.
- Dziękuję Nathalie, już za chwilę zejdę na dół.
Kobieta wyszła, a Adrien znowu został sam. Jednak nie zupełnie do końca. Na łóżku wylegiwał się Plagg, jedząc nieładnie pachnący camembert. Książę postanowił jednak się ubrać i już za chwilę schodził po złotej klatce schodowej prosto do sali tronowej. Zastał tam jego ojca, czekającego na jego przybycie. W jego oczach widział wyraz zdenerwowania.
- Spóźniłeś się – odpowiedział z wyćwiczonym, anielskim spokojem.
- Przepraszam, coś mnie zatrzymało.
Mężczyzna spojrzał na swojego syna, lecz tylko wzruszył ramionami. Już za niedługo miało dojść do jednego z największych sojuszów Francji. Nie przejmował się zbytnio tym co robi jego syn. Teraz najważniejsze było zrobić dobre wrażenie. Aby dojść do głównego wejścia do zamku musieli przekroczyć salę balową. Kiedy tylko stanęli pod wysokim sklepieniem, Adrienowi rzuciły się w oczy piękne, złote ozdoby porozwieszane po wszystkich czterech ścianach. Wiele dworzan przyozdabiało jeszcze zazwyczaj białe kolumny. Niestety jego ojciec podążał przed siebie z taką szybkością, że chłopak nie mógł go dogonić. Wkrótce stanęli już na zamkowym dziedzińcu, przyglądając się ostatnimi promykami słońca. Kiedy już słońce ostatecznie zniknęło za horyzontem, jak na zawołanie przyjechał drogocenny wóz. Wkrótce przybywało ich coraz więcej. Z każdego z nich wychodziły pięknie ubrane nastolatki, puszące się jak pawie. Nie lubił tego typu dziewczyn. Uważały, że świat powstał tylko dla nich, i to ich zdanie się jednie liczy. Przemilczał ten fakt i uśmiechał się sztucznie, kiedy każda z nich przechodziła obok niego. Lecz kiedy „arystokracja” weszła już do środka, nastąpił czas na mieszczan. Król Gabriel wrócił już do zamku, ponieważ nie mógł przeboleć tego faktu, że tak nisko postawione osoby przekroczą próg zamku. Adrien nie miał nic do powiedzenia. Musiał wraz z nim wrócić do sali balowej. Stanął obok tronu swojego ojca i wzrokiem błądził po obcych twarzach. I wtedy nagle ją zobaczył. Schodziła delikatnie po schodach, w pięknej czarno-czerwonej sukience. Początkowo nie mógł jej rozpoznać po masce, jednak oczy zdradziły jej prawdziwą tożsamość. Dziewczyna chyba zauważyła wzrok księcia, bo od razu się zapeszyła. Chłopak już chciał do niej zejść, gdy drogę zagrodził mu mężczyzna w krwistym płaszczu oraz dziewczyna w pomarańczy. Przywitali się z jego ojcem, a po urodzie ojca i córki, Adrien stwierdził, że pochodzą ze słonecznych Włoch. A więc to tak miała wyglądać jego „przyszła żona”. Kiedy ich spojrzenia się spotkały w oczach księcia było widać niechęć. Ta dziewczyna na pewno była pusta, jak reszta innych księżniczek. Jego ojciec był zajęty rozmową, więc nawet nie zauważył, kiedy Adrien wymknął się z podwyższenia. Szybko zniknął za zakrętem i przywołał do siebie Plagga. Za raz potem szepnął „Plagg wysuwaj pazury” i poczuł przeszywający jego ciało, przyjemny, ciepły dreszcz. Podszedł do jednego z wiszących w pobliżu luster i nie mógł uwierzyć własnym oczom. Przed nim stał blondyn ubrany w czarny frak. Na twarzy zaś miał czarną maskę, bardzo przypominającą tą, którą miała panienka Ladybug the Paris. Pewnym krokiem opuścił korytarz i wszedł na bal. Wiele osób odwracało za nim pokazując swoje zdziwione twarze. Jednak Adrien nie zwracał na nich swojej uwagi. Musiał za wszelką cenę odnaleźć niewiastę w czerwieni.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz