Słońce powoli kończyło swoją wędrówkę po niebie. Ostatnie złote promyki chowały się za horyzontem. W Paryżu jednak nikt nie myślał o położeniu się na swoim łożu czekając na następny dzień. Wielki bal na zamku króla Gabriela miał się rozpocząć równo z początkiem nocy. Pięknie ubrane księżniczki wychodziły z bogato ozdobionych wozów, wszystkie kierowały się do sali balowej. Towarzyszyli im przystojni książęta oraz najbliższa służba. Tymczasem Marinette siedziała skulona w swoim pokoju i patrzyła się w dal. Bardzo chętnie poszłaby na przyjęcie, jednak nie miała towarzysza. Zresztą nie posiadała żadnej odpowiedniej do tej okazji sukni. Nagle w głowie zaczęły jej się przypominać słowa małej istotki „Pomogę Ci się przemieniać w Biedronkę”. A może to ona była jej ostatnią eską ratunku? Spojrzała w kierunku czarnej szkatułki stojącej na jej biurku. Od razu po rozmowie z Tikki, zdjęła kolczyki, ponieważ uznała, że była to istota nieczysta.. Jednak wydawała się tak miła. Powoli dotarła do miejsca spoczynku pudełka. Delikatnie uchyliła wieczko, a jej oczom ukazały się czerwone kolczyki. Dziewczyna zawahała się. Przecież zakładając je, mogła zawiązać pakt z diabłem. Co wtedy powiedzieli by jej rodzice? Gdyby ją wydziedziczyli, nie miała by gdzie pójść. Jej serdeczna koleżanka również nie mogła by jej przyjąć. Przecież zastała by przeklęta na całe swoje marne życie. Mimo wszystko założyła brylanty. Po praz kolejny oświetliło ją czerwone światło, a przed nią pojawiła się mała istotka w czarne kropki. Spojrzała się ze współczującymi oczami na córkę piekarza.
- Bardzo dobrze wybrałaś Marinette. Obiecuję, że się nie zawiedziesz. Muszę Cię jednak ostrzec. Jeżeli będziesz bardzo długo korzystała ze swojej mocy, ja utracę siły, przez co będziesz musiała powrócić do swojej normalnej postaci. Czy wszystko rozumiesz?
- Tak – Marinette się jeszcze troszkę zawahała - Tikki, kropkuj.
Poczuła przyjemne ciepło przeszywające jej ciało. Kiedy otworzyła oczy, udała się do lustra stojącego po drugiej stronie pokoju. Podniosła wzrok, a jej oczom ukazała się ciemnowłosa dziewczyna ubrana w piękną, czerwono czarną sukienkę z wieloma falbanami. Włosy spokojnie spoczywały na jej ramionach, na głowie miała założoną delikatną, czerwoną opaskę. Całość dopełniał lekki makijaż oraz czarne buty na obcasie. Nie mogła uwierzyć, że przed lustrem stała właśnie ona. Delikatnie wyszła z domu, uważając aby rodzice nie zauważyli, że się wymyka. Po przekroczeniu progu piekarni ruszyła w kierunku oświetlonego zamku. Po drodze mijała wiele nastolatek w jej wieku, patrzących na nią z zazdrością. No cóż. Każda z nich starała się o serce księcia. Jednak Marinette pragnęła po raz pierwszy w swoim życiu zwiedzić zamek królewski. Jej marzenie za czasów dzieciństwa właśnie miało się spełnić. Wtopiła się w tłum osób czekających na uroczyste powitanie. Wkrótce ona sama podchodziła do szlachetnie urodzonego członka dworu, trzymającego w ręce trąbę, jaką używano do publicznego ogłaszania dekretów króla. Uprzejmie spytał się o imię dziewczyny. Stanął na środku schodów i.. Nie wiedział co powiedzieć. Przecież nie przedstawi jej jako „Biedronka”.
- Panna Ladybug de Paris.
Uśmiechnął się przyjaźnie do Marinette i odszedł dalej. Tymczasem dziewczyna powoli zeszła z wdziękiem po długich schodach, prowadzących tuż do sali w której odbywało się przyjęcie. Błądziła wzrokiem po wykończonych złotem ścianach, pełnych kolorowych dekoracji. W końcu zauważyła podwyższenie na drugim końcu korytarza. Na samym środku, na wielkim tronie siedział król Gabriel. Tuż obok niego stał jego zielonooki syn, przypatrujący się wszystkim osobom które wchodziły do komnaty. Nagle podszedł do nich mężczyzna, ubrany w charakterystyczne, czerwone futro, a za raz po nim, ubrana w pomarańcz nastolatka. Wyżej urodzeni obywatele przywitali się i zaczęli mało interesującą rozmowę. Marinette stwierdziła, że Adrien zbytnio nie przejmuje się wypowiedzią jego ojca, tylko bacznie ilustruje.. Właśnie.. Ją! Dziewczyna lekko się speszyła i spróbowała wtopić się w tłum. Jednak nadal nie mogła się pozbyć wzroku spoczywającego na jej plecach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz