Rozdział X

Adrien szukał w tłumie dziewczyny posiadającej piękne fiołkowe tęczówki. Wkrótce zauważył ją, stojącą przodem do wysokiego bruneta, który najwyraźniej miał problem z wypowiedzeniem do niej chociaż jednego słowa. Podszedł do niej szybkim krokiem i położył swoją dłoń na jej delikatnym ramieniu. Dziewczyna wzdrygnęła się i gwałtownie odwróciła. Nie mogła uwierzyć własnym oczom, kiedy zobaczyła Adriena. Książę wpatrywał się w jej przecudne oczy.. Pocałował jej dłoń i spytał o jeden taniec. Dziewczyna nie odmówiła, więc rzucając nienawistne spojrzenie chłopakowi, który nadal stał jak słup soli w tym samym miejscu, zaprowadził ją na sam środek parkietu. Już za chwilę wirowali wsłuchani w dźwięki klasycznej muzyki. Nagle usłyszał ciche pikanie. Dziewczyna momentalnie się od niego oderwała i przepraszając, pobiegła w kierunku zaplecza. Zrozpaczony książę nie chciał wracać na podest. Wiedział, że czekała tam na niego Lila, a razem z nią Chloe. Zresztą dziewczyny miały bardzo podobne charaktery. Gdyby nie kłóciły się o jego serce, mogły by się zaprzyjaźnić.. Postanowił więc przejść się na taras. Kiedy tylko wyszedł z zamku jego twarz uderzył delikatny, letni wietrzyk. Towarzyszył mu, aż dotarł do swojej ulubionej ławki, ukrytej wśród dziko rosnącej, pnącej róży. Usiadł wygodnie i skierował swój wzrok w gwiaździste niebo. Te odległe punkty na niebie zawsze przypominały mu oczy jego matki.. A teraz również tej niezwykłej dziewczyny. Nie wiedział nawet jak ma na imię, ale wie, że zajęła puste miejsce w jego sercu. Od czasu odejścia matki Adrien nie był nigdy tak radosny jak przy tej cichej córce piekarza. Miał wrażenie, że znają się od dawna. Nagle przez niebo przeleciało jasne światło. Chłopak zamknął oczy i pomyślał życzenie. Jednak nie mógł długo się rozkoszować tą błogą chwilą, ponieważ usłyszał szelest za swoimi plecami. Powoli się odwrócił i wstał, cały czas wpatrując się w zieloną gęstwinę. Jednak liście nie poruszyły się po raz drugi. Zaniepokojony, wrócił do środka. Bezszelestnie wtopił się w tłum, ciągle przybywających gości. Tym razem nie znalazł swojej „pani”. Ciągle nerwowo spoglądał w stronę podwyższenia, gdzie siedział jego ojciec wraz z królem i księżniczką Włoch. Był pewien, że jeżeli tylko się tam pojawi, władca da upust swoim emocjom. Jak na razie nie chciał wysłuchiwać jego „wykładów” odnoście dobrego wychowania. Co on o tym wie, jeżeli sam już znalazł dla niego żonę? Brakuje tylko, aby ustalił datę ślubu z nadwornym księdzem… Jednak mimo wszystko kochał swojego ojca. Wiedział, że chce dla niego jak najlepiej.. Ale jakim kosztem? Przechodził przez kolejne, puste korytarze, aż wreszcie zatrzymał się przy wielkim portrecie sprzed kilkunastu lat. Staną twarzą w twarz z uśmiechającą się szeroko jego matką.. Miała taką samą, lekko opaloną skórę oraz malinowe usta. Jej piękne, szmaragdowe oczy wesoło spoglądały na świat. Jednak malarz nie potrafił namalować tych charakterystycznych dla nich iskierek.. Nawet jego ojciec wydawał się wtedy szczęśliwy.. Brakuje mu tych dobrych, starych czasów.. Postanowił jednak wrócić na bal. Musi się dowiedzieć jak ona ma na imię… Nie zauważył, że ciągle przyglądają mu się ciekawskie, szare oczy.. Kiedy Adrien oddalił się na stosowną odległość, mężczyzna wyłonił się z cienia. Wyprostował się i otrzepał z kurzu ramiona. Obserwował księcia od kilku dni, próbując wyłowić z jego informacje. Jednak znaleźć jego słaby punkt było bardzo trudno.. Teraz jednak już wiedział. Jego matka. W głowie po woli zaczął się rodzić podły plan.. Jednakże najpierw musiał nie dopuścić do ślubu. Adrien nie może mieć nikogo, kto zajął by po nim w spadku tron.. On do tego nie dopuści. Korona królewska należy się tylko i wyłącznie jemu!