Rozdział XV

Nastał ten dzień. Dzień przesłuchania. Wczoraj Marinette ledwo się zmusiła do powiedzenia matce całej prawdy. Jednak ona przyjęła to z wielką radością. Cieszyła się, że jej córka czymś się zajmie, ciągle sobie wypominała, że przez ich kiepską sytuację finansową musi pracować w piekarni. A teraz nadarzyła się okazja na nowe życie jej ukochanej Mari. Zerwała się więc jeszcze wcześniej, i przygotowała pokrzepiające śniadanie. Posiadaczka miraculum biedronki wkrótce zeszła ze swojego piętra i posłała zaskakujące spojrzenie swojej matce. Miała wrażenie, że ona bardziej się stresuje niż ona. A to naprawdę duży wyczyn. Praktycznie przez całą noc nie spała, nękana koszmarami. Jednak trzeba wstać i iść dalej. Tą dewizę powtarzała sobie od dłuższego czasu. Zjadła więc posiłek, przebrała się w jak najbardziej elegancką sukienkę i zakładając chustę na głowę, pożegnała się z kochającymi rodzicami. Ruszyła przed siebie, wspinając się po wąskich uliczkach na wzgórze zamkowe. Po drodze przypatrywała się przechodzącym obok niej niewiastą. Jednak żadna z nich nie wydawała się wyruszać w stronę zamku. Bardzo cieszyła ją ta myśl. Praca dla królewskiej rodziny to jej marzenie, które właśnie miało się spełnić. Nagle przed jej oczami wyrósł piękny, ceglany zamek. Przeszła przez wszystkie zabezpieczenia i starając się nie oglądać dookoła odszukała kolejkę potencjalnych kandydatek. Tak jak się jej wydawało, dziewczyn nie było za dużo. Wkrótce wyszła im naprzeciw kobieta w czarnej sukni i włosami spiętymi w ciasnego koka.

- Witajcie na przesłuchaniu do zamkowej służby – powiedziała chłodnym tonem – Król Gabriel poszukuje trzech nowych służących, ponieważ poprzednie odeszły na emeryturę. Za chwilę każdą z was zaproszę do osobnego pomieszczenia, gdzie zadam wam kilka pytań. Następnie wspólnie z księciem Adrienem wybierzemy odpowiednie kandydatki. Powiadomimy was następnego dnia.

Kobieta weszła do pomieszczenia obok z dziewczyną, która stała pierwsza w kolejce. Rozmowa nie trwała długo. Tuż po niej weszły po kolei dwie brunetki, aż nastała kolej na Marinette. Zestresowana weszła do oświetlonej komnaty. Usiadła naprzeciwko wysłanniczki króla i czekała na pierwsze pytanie.

- Imię i nazwisko?

- Marinette Dupain-Cheng.

- Miejsce zamieszkania?

- 12 Gottlieb Street

Dziewczyna zauważyła, że kobieta podniosła lekko brew z nad zeszytu. No tak. Przecież mieszka w najbiedniejszej dzielnicy Paryża.

- Czym się zajmują rodzice?

- Są piekarzami cukiernikami.

Kolejny raz. Marinette cieszyła się, że nie widziała miny Nathalie.

- Dlaczego ubiegasz się o tą posadę?

Kobieta podniosła wzrok z nad pergaminu i popatrzyła się prosto w oczy dziewczyny.

- Na balu długo się przyglądałam pracy służących. Bardzo mi się spodobało ich zajęcie. Wiem, że jest to dość ciężka praca, jednak w życiu robiłam już trudniejsze rzeczy.

- Dziękuję. Możesz zawołać następną.

Dziewczyna wyszła i złapała głębszy oddech. Najtrudniejszy moment już za nią. Miała nadzieję, że wcale aż tak źle jej nie poszło.. Ruszyła w kierunku swojego domu. Stwierdziła, że zajrzy jeszcze do Alyi, aby podziękować jej raz jeszcze za pomoc. Skręciła więc w wąską uliczkę, a jej oczom ukazał się wielki młyn. Tuż obok niego zbudowany był drewniany dom, w którym mieszkała jej najlepsza przyjaciółka. Zapukała delikatnie w drzwi, jednak nikt im nie otworzył. Zdezorientowana, podeszła do budynku obok. Tam dowiedziała się, że rodzina Césaire wyjechała na kilka dni z miastach w celach służbowych. Marinette nie mogła nic innego zrobić, jak powrócić do piekarni rodziców. Weszła do środka, szybko przebrała się w roboczą sukienkę i założyła fartuch. Stwierdziła, że może być to jeden z ostatnich dni, kiedy może im pomagać. Weszła więc do pomieszczenia w którym znajdywał się wielki piec. Jednak kiedy poczuła na sobie wzrok matki od razu wiedziała, że nie dane jej będzie przyrządzanie ciasta.

- Dziecino, wróciłaś! Co ty tutaj robisz? Powinnaś odpoczywać zanim będziesz pracować w zamku.. – powiedziała zatroskana.

- Mamo! Nic jeszcze nie wiadomo. I nie chcę odpoczywać! – próbowała się targować.

Jednak kiedy wypowiedziała ostatnie słowa, była już przed schodami do pokoju. Sabine znowu nie pozwoliła wejść jej do piekarni.