Kiedy dziewczyna wróciła do Sali balowej, nie zauważyła księcia na podwyższeniu. Wypatrywała go w tańczącym tłumie, ale również nic. Zaniepokojona, krążyła dookoła pomieszczenia i wpatrywała się w każdy odchodzący od niej korytarz. Jednak nadal nie mogła go znaleźć. Po jej głowie zaczęły krążyć najgorsze myśli.. Co jeśli coś mu się stało? Zawiodła. Nie dość, że samą siebie, to jeszcze Tikki i tamtą starszą kobietę.. Wszyscy na nią liczą, ale ona potrafi tylko wszystkich zawieść. Zresztą jak zwykle.. Jednakże, kiedy powróciła wzrokiem na parkiet, ujrzała jego zielone tęczówki.. A więc nic mu nie jest. Odetchnęła głęboko i dopiero teraz dotarło do jej uszu ciche pikanie kolczyków. Jak najszybciej znalazła się w kuchni. Tam, odnajdując pomieszczenie dla służby, przemieniła się. Który to już raz? Trzeci? Straciła już rachubę. Znalazła coś dla Tikki i opadła na podłogę. Oparła swoje plecy o ścianę i oddała się swoim myślom. Ostatnio coraz więcej wspomnień i teorii kotłowało się w jej głowie. Piękne oczy księcia przeplatane przez obrazy starszej kobiety i tajemniczego mężczyzny w czarnym stroju.. Wszystko było takie tajemnicze i zagmatwane. Z powrotem na ziemię ściągnął ją dość piskliwy głos pewnej nastolatki.
- Co ty tutaj jeszcze robisz?! Bal się już skończył!
Dziewczyna obrzuciła ją wściekłym spojrzeniem i wyszła. Marinette dopiero teraz zauważyła, ze dwie ostatnie służące wychodzą z pomieszczenia. Szybko się zerwała i podążyła za kobietami. Przechodząc przez parkiet, zauważyła odwróconego do jej tyłem księcia. Może faktycznie przyjdzie na ten casting za dwa dni? Tak łatwiej by było go obserwować.. Nagle wpadł na nią pewien mężczyzna. Nie odezwał się nawet słowem, tylko ruszył dalej przed siebie. Marinette stała jeszcze chwilę w osłupieniu. Wyczuwała emitującą od niego złą energię.. Ale co to znaczy? Czyżby książę naprawdę miał jakiegoś wroga? Odwróciła głowę i odprowadziła wzrokiem nieznajomego aż do zakrętu. Szybko dogoniła pozostałe służące i wyszła wraz z nimi przed zamkowe ogrody. Tam odłączyła się od grupy i z powrotem przemieniła się w Biedronkę. Przeskoczyła przez mur i ciemnymi uliczkami ruszyła w stronę swojego domu. Nie wiedziała jednak, że zielone tęczówki przyglądają się każdemu jej kroku.. Podążała leniwie krokiem w stronę najbiedniejszej dzielnicy Paryża. Wiedziała, że jej rodzice zauważyli nieobecność ich córki. Dlatego po drodze, już odmieniona, zahaczyła o dom jej największej przyjaciółki Alyi. Odebrała należytą jej porcję mąki i zamieniwszy parę słów z dziewczyną wróciła do domu. Poprosiła ją o dochowanie tajemnicy. Postanowiła okłamać rodziców i powiedzieć im, że przez ten cały czas była u niej.. Jednak oni na pewno załatwią jej więcej pracy na pokutę. No cóż. Zaniedbała swoje domowe obowiązki.. Kiedy przekroczyła próg mieszkania, jej matka rzuciła jej się na szyję.
- Dziecino, gdzieś ty była? – zapytała z wyczuwalną troską w głosie.
- U Alyi. Przyniosłam mąkę – uśmiechnęła się.
Kobieta odetchnęła i jeszcze raz przytuliła córkę. Zabrała od niej mąkę i poszła do kuchni, aby ją tam zostawić. Tymczasem Marinette udała się do swojego pokoju. Rzuciła się na łóżko i skierowała wzrok na sufit. Za raz potem Tikki wyleciała z ukrycia i usiadła obok dziewczyny. Tym razem o dziwo nie prosiła o ciastka, tylko.. Przytuliła się do córki piekarza. Zaskoczona nastolatka początkowo nie wiedziała co powiedzieć. Na szczęście mała istotka zrobiła to za nią.
- Byłaś dzisiaj niesamowita. Wiedziałam, że dobrze wybrałam – kwami uśmiechnęło się.
Jednak nie doczekała się odpowiedzi, ponieważ dziewczyna zasnęła. Był to dla niej naprawdę męczący dzień. Ciągłe bieganie do kuchni i z powrotem.. Oraz ta dziwna sytuacja ze starszą kobietą.. Tikki przykryła dziewczynę kocem i przygotowała dla siebie posłanie. Za nim poszła spać, jeszcze raz spojrzała na swoją podopieczną. Od dawna nie było tak wyjątkowej biedronki.. Kiedy tylko dotknęła główką poduszeczki, od razu oddała się w objęcia Morfeusza.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz