Zdezorientowane nastolatki wróciły do pokoju, gdzie rozstały się z ich przełożoną. Jednak nie było tam po niej nawet śladu. Zrezygnowane, postanowiły same odszukać zamkową kuchnię. Lekko zmieszane wyszły z pokoju dla służby i ruszyły w przeciwnym kierunku, niż tu przyszły. Próbowały odnaleźć plan budynku, jednak nie było go na żadnej z mijanych ścian. Coraz bardziej zwalniały kroku, aż w końcu doszły do rozwidlenia korytarzy. Przypomniały im się słowa kobiety „Współpraca jest kluczem do sukcesu". Dlatego nie rozdzieliły się, tylko skręciły w korytarz w prawo. Im oczom ukazały się schody, prowadzące na wyższe piętro. Nie pewnie ruszyły pod górę. Jednak drogę zagrodził im śpieszący się blondyn. Nie patrzył przed siebie, dlatego wpadł na idącą na przedzie Marinete. Obudził się w ostatniej chwili i złapał szykującą się na śmierć dziewczynę, przed upadkiem. Nastolatka po woli otworzyła oczy i spojrzała na piękne turkusowe tęczówki.. Szybko stanęła na nogi i otrzepała się z kurzu.
- Bardzo dziękuję - uśmiechnęła się - I przepraszam za kłopot, ale powiesz nam w którym kierunku jest kuchnia, paniczu?
Chłopak skomentował coś pod nosem, jednak szybko się opanował, a promienny uśmiech zagościł na jego twarzy. Popatrzył przez chwilę na nowe służące.
- Chodźcie za mną, zaprowadzę was - odezwał się ciepłym głosem.
Ominął brunetki i zaczął schodzić w dół. Nie widział, że dziewczyna, na którą wpadł zaczęła się rumienić. Po chwili wyglądała jak dorodny burak, jednak szła na końcu kompani, dlatego nikt nie zauważył czerwonej twarzy córki piekarza. W końcu wyszli z klatki schodowej, a książę skręcił w prawo. Przez chwilę szli głównym korytarzem, jednak po chwili odbili w korytarz po lewej stronie. Na samym końcu, w słonecznym słońcu, połyskiwały żelazne drzwi. Chłopak z łatwością je otworzył. Znaleźli się w królewskiej jadalni. Marinette bardzo chętnie po podziwiała by piękny wystrój wnętrz, jednak nie mogła sobie na to teraz pozwolić. Szybko przemknęła za nowymi „koleżankami" i tuż za nimi stanęła przed mniejszymi niż poprzednie, drewnianymi drzwiami.
- To tutaj. Zapewnie w środku, nakierują was na wejście dla służb - pokazał swoje śnieżnobiałe zęby.
Dziewczyny cicho mu podziękowały, a Cassidy pociągnęła za klamkę. Tym razem znalazły się w chwilowo opustoszałym pomieszczeniu, pełnym przeróżnych sztućców do jedzenia, garnków i innych wyrobów glinianych. Mimo wszystko widok zapierał dech w piersiach. Tyle złotych widelców nie widziały w całym swoim życiu. Cicho wzdechnęły i zabrały się do pracy. Początkowo polerowanie szło im szybko, jednak po pewnym czasie dłużyło im się w nieskończoność. Pocieszały się tylko myślą, że im szybciej to skończą, tym szybciej wrócą do swych domów. Podczas doprowadzania sztućców do porządku, nie odzywały się do siebie. Każda z nich skupiła się a własnych sztućcach, nie pracowały w grupie. Nie zauważyły, gdy kobieta, która dzisiaj rano im zniknęła, stanęła w drzwiach i przypatrywała się swoim podopiecznym. W słonecznym słońcu, pięknie połyskiwały srebrne kolczyki, medalion i bransoletka. Promienie docierały również do pięknej broszki na piersi staruszki. Spojrzała na nie z politowaniem i kręcąc przecząco głową, zniknęła równie cicho i niezauważalnie, jak przyszła. Wkrótce dziewczyny zmęczone polerowaniem, zrobiły sobie krótką przerwę. Ich praca po woli dobiegała końca. Ostatnie złote łyżki nie błyszczały w słońcu. Kątem oka zauważyły przemieszczający się cień. Zaciekawione podeszły do drzwi, pod którymi czekała na nie niespodzianka. Ich oczom ukazał się dzbanek pitnej wody. Spoglądając na niego nieufnie, wniosły do środka i położyły na szafce, tuż obok innych glinianych naczyń. Wpatrywały się niego tęgo, jednak pragnienie przeciw zwyciężyło rozum, i upiły po łyku napoju. Napite, wróciły do swojego wcześniejszego zadania. Tym razem szło im o wiele szybciej i już wkrótce wracały do swojego „pokoju wspólnego" aby odłożyć szmatki i zamienić je na środki czyszczące potrzebne im do mycia okien.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz