Adrien gorączkowo szukał w tłumie granatowych włosów ukochanej.. Dziewczyna jakby zapadła się pod ziemię. Po nie owocnych poszukiwaniach, powrócił na podest. Tak jak podejrzewał, czekał tam na niego lekko zirytowany ojciec wraz z nadal poważnym królem Włoch i znużoną Lilą. Wszyscy spojrzeli na niego w tym samym momencie. Jednak książę nie wzruszony surowością wpisaną w wzrok ojca, usiadł na swoim miejscu i spoglądał na tłum tańczących par. Na nowo zmotywowana dziedziczka słonecznego państwa, podeszła do niego.
- Wszystko dobrze? – zapytała jak najdelikatniejszym tonem na jaki było ją stać. Jednak daleko było jej od ideału, który książę poznał tego dnia w piekarni.
Chłopak spojrzał na nią wymownym wzrokiem. Bardzo dobrze wiedział, że jest to tylko gra. Lila pragnęła zagrać na jego uczuciach, jak na skrzypcach. On jednak aż tak łatwo się nie da. Zamiast odpowiedzieć, wstał i lekko ukłonił się przed dziewczyną.
- Chciałbym panią zaprosić do tańca – powiedział z niewyczuwalną nutką jadu w głosie.
Dziewczyna bardzo się uciszyła na propozycję Adriena. Od początku balu po cichu na nią liczyła. Tymczasem król Gabriel wpatrywał się w wirującą już na parkiecie parę. Był przekonany, że jego syn wreszcie pogodził się z myślą o małżeństwie i próbował naprawić swoje relacje z Lilą. Jednak książę chciał tylko, aby chociaż nikły uśmiech zagościł na jego twarzy. Nie udało mu się. No cóż. Może już nigdy mu się nie uda.. Na pewno nie po ucieczce ze ślubnego kobierca. Za nic w świecie nie zgodzi się na to małżeństwo. Ostatnio coraz bardziej mu brakowało matki. Ona nigdy by na coś podobnego nie pozwoliła. Zawsze wnosiła do domu trochę światła. Niewiasta w czerwieniu trochę mu ją przypominała. Iskierki w jej pięknych lawendowych oczach były tak znajome. I wtedy nagle ją ujrzał. Wychodziła ukradkiem z kuchni. Zaintrygowany, przeprosił księżniczkę i pobiegł za ciemnowłosą. Jednak trop za nią urwał się tak szybko, jak się pojawił. Stanął w miejscu i rozglądał się na boki. Nie mógł uwierzyć, że znowu ją zgubił. I wtedy stracił już nadzieję. Król wstał ze swojego tronu i ogłosił koniec balu. Najpewniej Lila powróciła do niego, a on wściekł się nie na żarty. Adrien czuł, że dzisiejsza rozmowa z ojcem nie będzie się zaliczała do tych najprzyjemniejszych. Mimo wszystko stanął tuż przed wejściem do sali balowej i dziękował za wspólnie spędzony wieczór wszystkim osobom, które wychodziły. Wkrótce nadszedł czas na służbę. Ze spuszczonymi głowami dziewczyny w czarnych strojach mijały księcia. Kiedy wydało by się, że już wszystkie przekroczyły próg, przybiegły dwie ostatnie. Jedna z nich uderzająco podobna była do dziewczyny w pięknej, czerwonej sukni. Adrien odprowadził ją wzrokiem jak najdalej mógł. Kiedy się odwrócił, czekały na niego gniewny ojciec. Jednak władca próbował zatuszować swoje negatywne emocje. Podszedł wraz z Adrienem do honorowych gości, którzy wraz z nimi czekali, aż wszyscy opuszczą salę.
- Nathalie pokaże wam pokoje – powiedział spokojnym tonem władca Paryża – Rozgośćcie się. Jutro śniadanie planowane jest na godzinę dziewiątą.
Lila ciągle wpatrywała się w piękne tęczówki Adriena. Dlatego początkowo nie usłyszała słów króla. Dopiero kiedy jej ojciec ją upomniał, odwróciła wzrok i podążyła za służką. Kiedy tylko opuścili pokój, Król zwrócił się do swojego syna. Napotkał lekko zdziwione szmaragdowe tęczówki.
- Razem z Stefano stwierdziliśmy, że nie ma sensu, aby wrócili wraz z panienką Lilą do Włoch. Zostaną tutaj, aż do waszego ślubu. - oświadczył
Adrien nie wierzył w słowa, które usłyszał od ojca. A więc jednak zaplanowali im i ślub? Gabriel chyba zauważył nietęgą minę syna.
- Spokojnie, będziecie mieli jeszcze czas aby się poznać. Dokładna data nie została jeszcze ustalona. – dodał ze spokojem.
Chłopak jednak nie mógł tego dłużej słuchać. Szybko udał się do swojej komnaty i zamknął od środka. Ojciec nie będzie planował mu całego życia. Nie dopuści do tego. Zacisnął mocniej rękę na pierścieniu..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz