Ciepłe promienie słońca powoli dostawały się do pokoju nad piekarnią. Jednak Marinette od dawna tam nie było. Zerwała się przed słońcem i udała się do piekarni. Tam od kilku godzin łączyła produkty na ciasto francuskie i piekła najprostsze croissanty. Uznała, że musi jakoś odpracować swoją nieobecność. A dzisiaj zdarzyła się idealna okazja. Rodzice mieli duże zamówienie, złożone przez wysłannika samego króla. Właśnie wyciągała pierwszą partię ciepłych bułek z pieca, gdy zeszła do niej jej matka. Przez chwilę przypatrywała się córce.
- Dziecino, odpocznij – odrzekła zatroskana.
Dziewczyna nie odpowiedziała od razu. Wyjęła wszystkie rogaliki i wstawiła kolejną partię. Dopiero, kiedy zamknęła drzwiczki od pieca, odwróciła się twarzą do rodzicielki.
- Naprawdę. Za chwilę się przemęczysz. Idź na górę, ja się już tym zajmę – powiedziała wypychając delikatnie córkę w stronę schodów.
- A.. Ale nie było mnie cały wczorajszy wieczór – odwróciła się, aby spojrzeć jej w oczy – Muszę nadrobić swoje obowiązki.
Jednak Marinette była już w swoim pokoju, a kobieta zamykała za nią drzwi. Zrezygnowana, rzuciła się na łóżko. Zapowiadał się naprawdę malowniczy dzień. Świergot ptaków nie dawał jej racjonalnie myśleć. W końcu zdecydowała się na założenie zaczarowanych kolczyków. Oślepiło ją ponownie czerwone światełko, z którego wyłoniła się mała istotka. Popatrzyła na nią swoimi wielkimi oczami i przysiadła obok niej.
- Tikki, dzisiaj idziemy do lasu, aby poszukać inspiracji – powiedziała z pewnością w głosie.
Stworzonko popatrzyło na nią wymownie. Od kiedy Marinette została jej podopieczną nigdy nie wychodziły z obrębu królestwa. Tymczasem na nowo zmotywowana dziewczyna przebrała się w jedną z najbardziej znoszonych sukienek – jej ulubioną. Szybko odszukała chustki, którą zarzuciła sobie na głowę. Do małego koszyka wrzuciła skrawki pergaminu i gęsie pióro. Wychodząc z domu otrzymała od rodziców paczuszkę ze świeżym pieczywem. Idealnie zmieściła się do wiklinowego pojemnika, zostawiając jeszcze trochę miejsca dla Tikki. Zadowolona, ruszyła w stronę zielonego zakątka. Po drodze nie spotkała nikogo, zresztą nie zwróciła na to uwagi. Najprawdopodobniej wszyscy jeszcze wspominali wczorajszy wieczór.. Jednak ona chciała o nim jak najszybciej zapomnieć. Była to jej pierwsza misja, co prawda udana, jednak zbyt często traciła go z pola widzenia. A na to nie mogła sobie pozwolić. Tymczasem dotarły na skraj miasta. Przed nimi ukazała się ściana drzew. Marinette ostrożnie przedzierała się przez pierwszą gęstwinę, aby odnaleźć ścieżkę. W końcu natrafiła na wydeptaną przez zwierzęta drogę. Doskonale wiedziała, że prowadziła ona nad strumień. Tam właśnie postanowiła spędzić dzisiejszy dzień. Wkrótce do uszu dziewczyny dotarł szum wody. Przyśpieszyła kroku i już wkrótce wkroczyła na zieloną polanę. Usiadła pod drzewem i przez chwilę wsłuchiwała się w szum drzew. Następnie przyjrzała się spienionej rzece. Wyjęła z koszyka pióro i zawiesiła je nad gładką taflą pergaminu. Powoli zaczęła kreślić linię. Tymczasem Tikki wyleciała z wiklinowego „więzienia”. Rozejrzała się po okolicy i usiadła obok rysującej dziewczyny. Po paru minutach Marinette przyglądała się skończonemu projektowi. Przedstawiał on lekką, zwiewną sukienkę utkaną ze złotej i rubinowej nici.
- Masz wielki talent – zachwycała się kwami.
- Nie sądzę.. Zresztą i tak one nigdy nie ujrzą świata dziennego – powiedziała zwijając pergamin – Nikt nigdy się nimi nie zainteresuje..
- Och, Marinette. Na pewno Ci się uda – odpowiedziała uśmiechając się.
Dziewczyna odpowiedziała jej tym samym. Wyjęła z kosza paczuszkę od rodziców. Zdziwiła się, kiedy znalazła w niej oprócz croissantów dwa ciasteczka. Podała je istotce, a sama zjadała swoją porcję. Nagle coś przeleciało nad ich głowami. Mały cień wyraźnie odbił się od jasnej trawy. Zdezorientowane, wpatrywały się w punkt w drzewie, gdzie zawisła czarna strzała. Marinette szybko zebrała swoje rzeczy. Tikki wleciała do koszyka. Za raz potem były w drodze powrotnej. Wiedziały jedno. Czarnego bełtu używali tylko myśliwi. A to oznaczało tylko kłopoty. Szybko znalazły się w murach Paryża. Dziewczyna zwolniła kroku i zajrzała do wiklinowego pojemnika. Tak jak przypuszczała. Zapomniała pióra!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz