Lekko jeszcze zaspany Adrien schodził mozolnie po schodach. Zaspał na śniadanie, więc nie miał czasu aby się obudzić. W końcu skończył swoją wyczerpującą wędrówkę i usiadł przy okrągłym stole. Czekali już tam na niego jego ojciec, wuj oraz rodzina królewska z Włoch. Jak zwykle król Gabriel wypowiedział kilka słów przed posiłkiem i zaczęli ucztę. Kiedy następcą tronu obierał jajko, zauważył kontem oka, że na dziedzińcu pałacowym zebrały się trzy osoby. Skierował swój wzrok w stronę okna. Do postaci dołączyła trzecia, najwyraźniej na nią czekali. Zaciekawiony, upuścił widelec, który głośno upadł na podłogę. Młody książę powrócił z zamyśleń i głośno przeprosił. Najpewniej po dzisiejszym zachowaniu, jego ojciec zatrudni kolejnego nauczyciela, tym razem do dobrych manier. To takie dziwne. Zmusza go do ślubu, a nadal zachowuje się w stosunku do niego jakby był małym chłopcem. Król nigdy nie zwracał na niego zbyt dużej uwagi. Nawet jego brat, po wspólnie spędzonym dniu bardziej troszczył się o bratanka. Właśnie, Feliks. Od kilku dni ma ciągle narastające wrażenie, że ciągle go obserwuje. Adrien zaczął się czuć lekko niekomfortowo w jego towarzystwie. Zauważył spoczywających na nim wzrok Lili. Dziewczyna również, kiedy tylko mogła, nie odstępowała go na krok. Jednak nadal był przeciwny małżeństwu. Nie znał jej zbyt dobrze, aby się zakochać. Nie znał jej w ogóle. Nie chciał skończyć resztę życia z osobą, której nawet nie ufa. Ledwo dowiedział się jej imienia. No cóż. Jeżeli dalej tak będzie, nigdy nie dopuścić do ślubu. Już się o to postara. W końcu posiłek dobiegł końca, a on nadal pogrążony we własnych myślach, wrócił do swojego pokoju. Tak to właśnie jest, kiedy ktoś go obudzi za wcześnie, albo za późno. Przez cały dzień chodzi w chmurach. Po przekroczeniu progu pokoju, rzucił się na łóżko i poddał dalszym rozmyśleniom. Kim była tajemnicza dziewczyna w rubinowej sukience? Dlaczego ciągle od niego uciekała? Nie wyraził jej żadnym słowem. Zbytnio bał się nawet do niej oderwać. Była jak ptak. Piękna, ale płochliwa. Przypomniał sobie również o niebieskookiej dziewczynie z piekarni. O jej niezwykłych iskierkach radości w tęczówkach. Ona cieszyła się każdym krokiem, najmniejszą czynnością. A on? Prowadził nudne, dworskie życie, bez żadnych nowości. W zamku po prostu najzwyczajniej w świecie się nudził. Zwiedził już wszystkie komnaty, odwiedził wszelkie zakamarki. A ona ciągle odkrywała coś nowego. Zadziwiła go. Miał nadzieje, że dobrze spisze się w swojej nowej roli. Bycie sprzątaczka w zamku jest bardzo wyczerpujące. Tak wiele jest tutaj do czyszczenia. Z tego co wiedział, dzisiaj powinne przebywać w kuchni. Przemyślenia przerwał mu dźwięk otwieranych drzwi. Do pokoju wszedł wysoki służący, najpewniej wysłannik króla. Stanął w drzwiach i czekał na pozwolenie na przekroczenie progu, chłopak kiwnął delikatnie głową.
- Paniczu, panna Lila chciała by się z tobą zobaczyć. - powiedział.
Adrien przypatrywał mu się uważnie. nie wierzył w jego słowa. No bo niby dlaczego włoska księżniczka chciałaby zamienić z nim kilka słów? Niedawno miała na to okazję, przy śniadaniu.
- Jaki ma być temat rozmowy? - spytał dociekliwie.
Chciał dać do zrozumienia, że nawet jeśli ona chce z nim rozmawiać, on nie ma na to ochoty. W tym samym czasie do pokoju wszedł kolejny mężczyzna.
- Panienka Chloé, pragnie z tobą pomówić książę - powiedział dość obojętnym tonem.
Chłopak spojrzał na wysłanników jak na wariatów. Nagle wszyscy chcieli z nim porozmawiać! Lekko zezłoszczony podziękował.
- Przepraszam, jednak nie mam teraz na to czasu - skłamał - Proszę je pozdrowić w moim imieniu.
Służący wyszli, a lekko znużony dziedzic tronu wyszedł z pokoju, udając się na błonia. Musiał przemyśleć kilka spraw nie będąc w czterech ścianach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz