Rozdział XVIII

Nathalie postawiła Adriena w prostej sytuacji. Wczoraj wspólnie wybrali trzy odpowiednie kandydatki. Oczywiście był to wcześniejszy wybór służącej króla. Dzisiaj książę musiał przejść po domach dziewczyn. Bardzo się zdziwił, gdy wysłanniczka jego ojca wręczyła mu dwa adresy. Najwyraźniej dwie z nich musiały mieszkać razem.. Wydawało mu się to dość dziwne. Przecież miały zupełnie inne nazwiska. Jednak w dzisiejszych czasach było tak trudno znaleźć dach nad głową, że odrzucił swoje dziwaczne myśli. Wrócił do swojego pokoju i odszukał odpowiedniego stroju. Szybko się przebrał i pożegnawszy się z Ninem wyruszył w drogę. Postanowił najpierw odwiedzić dwie brunetki. Kiedy tylko przekroczył zamkowe mury, miał wrażenie, że ktoś ciągle mu się przygląda. Nie zwracał jednak na to uwagi i szedł dalej. O dziwo nikt z mieszkańców nie rozpoznał w nim następcy tronu. Wszyscy traktowali go jak zwykłego mieszczanina. Bardzo był im za to wdzięczny. Po skręceniu w kilka bocznych uliczek dotarł do małego, drewnianego domu. Zapukał delikatnie w drzwi, które za raz potem otworzyła starsza kobieta.
- Czy zastałem pannę Elizabeth Belinę i Cassidy Malore? – spytał
- Tak, zapraszam do środka – odpowiedziała lekko zszokowana – są w pokoju na prawo.
Chłopak poszedł w wskazanym przez nią kierunku i znalazł się w głównej izbie mieszkania. Na fotelach siedziały tutaj dwie dziewczyny w jego wieku. Kiedy tylko usłyszały dźwięki skrzypiącej podłogi, oderwały się od rozmowy i spojrzały na przybysza z zaciekawieniem wpisanym w brązowe tęczówki.
- Przyszedłem tutaj, aby powiadomić was, że zostałyście wybrane do zamkowej służby. Jutro spotkacie się z trzecią wybranką o ósmej na zamkowym dziedzińcu. Tam wszystkiego się dowiecie – uśmiechnął się.
Dziewczyny oniemiałe przez chwile tęgo wpatrywały się w księcia. Kiedy dotarł do nich sens słów gościa, odszepnęły „Dziękujemy”. Adrien nie miał jednak czasu na zawitaniu w domu Belina ani odrobiny dłużej, dlatego pożegnał się ruszył w dalszą drogę. Z powrotem dotarł na główną drogę i zastanawiając się nad podobieństwem dziewczyn, schodził coraz to bardziej w dół, w stronę zamiejskiego lasu. Wkrótce do jego nozdrzy doleciał słodki zapach pieczywa. Podniósł wzrok, a jego oczom ukazał się pięknie wykaligrafowany szyld z nazwą „Tom&Sabine. Podszedł do drzwi i delikatnie pociągnął za klamkę. Tylko kiedy przekroczył próg mieszkania usłyszał jak coś twardego uderza się o blat.
- Nic Ci nie jest? – spytał zatroskany, widząc podnoszącą się postać.
Nastolatka nie odpowiedziała. Spojrzała nieobecnym wzrokiem na chłopaka. Najpewniej po dotkliwym kontakcie z kamieniem, nie doszła jeszcze do siebie.
- Panna Marinette Dupain-Cheng? – musiał się upewnić.
Niebieskowłosa stojąca przed chłopakiem pokiwała twierdząco głową.
- Książę Adrien Agreste. Mam dobrą wiadomość. Zostałaś przyjęta do zamkowej służby – powiedział z wyczuwalnym entuzjazmem w głosie – Od jutra zaczynasz. Spotkasz się wraz z pozostałą dwójką o ósmej na zamkowym dziedzińcu. Tam wszystkiego się dowiesz.
Dziewczyna otworzyła szerzej swoje piękne, fiołkowe oczy. Wpatrywała się zdziwiona w dziedzica tronu. Uśmiechnęła się najszerzej jak potrafiła.
- Podać coś? – dodała uprzejmie.
- Dziękuje, Nathalie by mnie zabiła – pokazał swoje śnieżno białe zęby – Do zobaczenia jutro!
Córka piekarza pomachała mu na pożegnanie. Kiedy tylko z powrotem znalazł się na ulicy, jeden z mieszkańców rozpoznał go. Za raz cała chmara mieszczan otoczyła go, prosząc o jakieś przysługi. Znużony Adrien powoli przesuwał się w stronę zamku. W końcu zgubił prześladujący go tłum i jak najszybciej próbował dostać się na wzgórze. Strażnicy bramy, bez słowa go przepuścili, a on natychmiast wszedł do środka. Czekał tam na niego, jak zwykle z ponurą miną, jego ojciec.
- Czy wszystko się udało – spytał obojętnym głosem.
- Tak, nowe służące są poinformowane o jutrzejszym spotkaniu na dziedzińcu – odparł.
- Dobrze się spisałeś – król wrócił do swej komnaty.
Książę jednak nadal stał jak słup soli. „Dobrze się spisałeś”. Nigdy nie usłyszał tych słów od ojca. Mała łza zakręciła się w jego oku.