Rozdział XVII

Marinette ubłagała matkę aby jeszcze dziś pomagać w piekarni. Nie sądziła aby została wybrana do zamkowej służby, a ugniatanie ciasta to idealny sposób, aby ciągle o tym nie myśleć. Wstała więc skoro świt, przebrała się w swój roboczy fartuch i zeszła do pomieszczenia z piecem. Zapaliła w palenisku ogień i zabrała się za wyrabianie mąki z wodą. Wkrótce wkładała więc pierwszą porcję bułek do rozgrzanego pieca. Ręką otarła spocone od ciepła czoło i spojrzała za okno. Pierwsi mieszkańcy pojawili się na ulicach Paryża. Dziewczyna więc przyśpieszyła swoje ruchy. Akurat, kiedy przy blacie wykładała wypieki, pojawił się pierwszy klient. Marinette stanęła więc za kamieniem i obsługiwała coraz to nowsze osoby. Rodzice co chwilę przynosili jej nowe partię bułek, ponieważ dzisiaj wyjątkowo szybko znikały. W końcu minęły poranne godziny, a dziewczyna nie miała zbytnio co robić. Znalazła więc zapisany drobnym drukiem papirus i zaczęła czytać. Lekturę jednak przerwał jej dzwonek zawieszony przed frontowymi drzwiami. Szybko się poderwała i jak zwykle uderzyła z całej siły głową w kamienny blat.
- Nic Ci nie jest?
Dziewczyna skądś znała ten głos, jednak nie mogła go przypasować do żadnej z znanych jej twarzy. Nagle poczuła, że ktoś ją podnosi i stawia na nogach. Dziewczyna podniosła głowę, jednak mroczki nie pozwoliły zobaczyć twarzy wybawcy. Po kilku mrugnięciach zauważyła szmaragdowe tęczówki..
- Panna Marinette Dupain-Cheng? – spytał.
Córka piekarza kiwnęła twierdząco głową. Nadal nie rozpoznała rozmówcy. Chłopak chyba zauważył nieobecny wzrok dziewczyny, ponieważ szybko się przedstawił.
- Książę Adrien Agreste. Mam dobrą wiadomość. Zostałaś przyjęta do zamkowej służby – powiedział z wyczuwalnym entuzjazmem w głosie – Od jutra zaczynasz. Spotkasz się wraz z pozostałą dwójką o ósmej na zamkowym dziedzińcu. Tam wszystkiego się dowiesz.
Dziewczyna wpatrywała swoje duże, fiołkowe oczy w dziedzica tronu. Zdobyła się tylko na wyszeptanie cichego „Dobrze”. W głowie przetwarzała sobie wszystkie słowa księcia. A więc udało jej się! Od jutra będzie królewską pokojówką.. Każda dziewczyna na jej miejscu wybuchła by ze szczęścia. Przecież każdego dnia będzie widywać księcia! Jednak ona coraz bardziej się bała.. Co jeśli przez jej niespotykaną niezdarność coś zbije? Nigdy nie zdobędzie tyle pieniędzy aby zapłacić za wyrządzone szkody. Tylko pogrąży dobre nazwiska rodziców.. Przez chwilę nawet rozważała opcję zwolnienia się. Jednak musiała wykonać swoją misję. Musi pilnować Adriena.. Uśmiechnęła się więc najszerzej jak potrafiła.
- Podać coś? – dodała uprzejmie.
- Dziękuje, Nathalie by mnie zabiła – pokazał swoje śnieżno białe zęby – Do zobaczenia jutro!
Marinette pomachała mu na pożegnanie. Nie potrafiła wrócić już do lektury. Zbyt wielka ilość myśli strasznie ją rozpraszała. Zrezygnowana wpatrywała się w tłoczną ulicę. Mieszkańcy śpieszyli się aby dotrzeć na miejsce o omówionym czasie. Jednak jedna osoba zdawała nie zwracać uwagi na presję czasu. Była to młoda brunetka, która z zaciekawieniem przypatrywała się wszystkiemu dookoła. Wkrótce dołączyła do niej dziewczyna wyglądająca bardzo podobnie. Obie ruszyły w dół ulicy. Zdawały się tak pogrążone w dyskusji, że nie zauważały świata, który je otaczał. Jej zadumę przerwał jednak ciepły głos jej matki.
- Kochanie, wszystko dobrze? – spytała stroskanym głosem.
- Nie… Dostałam się! – uśmiechnęła się
- Córuś, wiedziałam, że ci się uda! – entuzjazm również udzielał się Sabine.
Niestety przyszedł kolejny klient, więc musiały wrócić do swoich zajęć. Marinette zdawała być szczęśliwa obsługując mieszkańców. Od zawsze uwielbiała to robić, ale teraz uśmiech nie schodził z jej twarzy. Nim się obejrzała, jej rodzice zamykali piekarnię, a ona została odesłana do swojego pokoju.. Dziewczyna stwierdziła, że od jutra będzie w nim o wiele mniej przebywać, więc posprzątała wszystkie ubrania leżące na podłodze i poukładała wszystkie papirusy na półce. Zatrzymała wzrok na kałamarzu. Na śmierć zapomniała! Zostawiła przecież pióro nad rzeką! W najbliższym czasie nie znajdzie czasu na powrót do lasu.. Jednak musi coś wymyślić.