Marinette obudziła się bardzo wcześnie. Najpewniej stres nie dawał jej możliwości odpoczynku. Postanowiła jednak, że nie wróci do swojego ciepłego łóżka. Dzisiaj był pierwszy dzień w jej nowej pracy. Nie mogła się spóźnić i upokorzyć. Ubrała się w najbardziej przyzwoitą sukienkę, chociaż i tak wiedziała, że dostanie na miejscu nową. Zeszła na dół jak najciszej potrafiła. Nie chciała obudzić rodziców, którzy ostatnio mieli w piekarni coraz więcej zleceń. Jednak okazało się, że na parterze czekała na nią uśmiechnięta matka z pysznym śniadaniem.
- Uznałam, że może poprawi Ci humor – powiedziała patrząc na posiłek.
- Dziękuję mamo – dziewczyna cmoknęła kobietę w policzek.
Szybko opróżniła talerz, wciąż patrząc za okno. Już powoli świtało, a ona nadal nie była gotowa do wyjścia. W końcu spakowała do koszyka wszystkie potrzebne jej rzeczy i pożegnawszy się z rodzicami, powoli pięła się pod skarpę zamkową. Na ulicach Paryża panowały pustki. Widziała tylko cienie ruszających się ludzi w drewnianych chatach. Po pewnym czasie krajobraz licznych domów zmienił się na piękne łąki tuż przed otworzoną już bramą zamku. Dziewczyna przystanęła na chwilę, zanim ją przekroczyła. Strasznie się stresowała.. Mimo wszystko jej nogi powiodły ją na dziedziniec. Stały tam już dwie szatynki i kobieta, która prowadziła wcześniej przesłuchania.
- Panienka Marinette już jest, więc zaczynamy – powiedziała dziwnym, ciepłym głosem – Za chwilę dostaniecie stroje obowiązujące na terenie zamku. Od dzisiaj w godzinach 8:00 – 17:00 będziecie wykonywać rozkazy waszej przełożonej. To ona będzie decydować kiedy opuście te mury. Czekając na nią, zapoznajcie się – dodała i odeszła.
Dziewczyny przez chwilę przypatrywały się sobie nawzajem. W końcu szatynka o blond końcówkach przerwała ciszę.
- Ja jestem Cassidy, a to jest Elizabeth – pokazała na koleżankę obok.
- Marinette – dziewczyna wymusiła uśmiech.
Na pierwszy rzut oka, nastolatki nie wyglądały za przyjaźnie. Szczerze mówiąc Marinette nie wiedziała dlaczego tak o nich pomyślała. Może dlatego, że wyglądały zupełnie inaczej, niż osoby, które poznała kiedykolwiek w swoim życiu. Po ich nietypowej urodzie, wiedziała, że pochodzą z innych krajów, najpewniej zamorskich, albo jeszcze dalszych. Nadnaturalne blada cera i kasztanowe włosy wyróżniały dziewczynę, która jeszcze się nie odezwała ani słowem. Natomiast jej towarzyszka odznaczała się czekoladowymi, zakończonymi ciemnym blondem włosami oraz niespotykanym kolorem skóry. Jednym słowem, wyglądały obco. Jednak jej rozmyślenia przerwała starsza kobieta, która podeszła do nastolatek.
- Chodźcie za mną – powiedziała ciepłym tonem.
Wprowadziła ich do środka zamku. Poprowadziła przez kilka korytarzy, aż w końcu otworzyła drewniane drzwi i gestem zaprosiła je do środka. Dziewczyny weszły do małego, schludnie wyglądającego pomieszczenia. Marinette miała wrażenie, że kiedyś tu była.. Jednak usiadła wraz z pozostałymi służkami i czekała na słowa ich przyłożonej. Staruszka sięgnęła po coś za biurkiem i już za chwilę wręczała im czarne sukienki.
- Teraz jak już macie swoje stroje, przejdźmy do ważniejszych spraw – uśmiechnęła się – Tak jak wam już Nathalie pewnie powiedziała, wasze godziny pracy zaczynają się o ósmej, a kończą wtedy, kiedy was wypuszczę. Jedno jest pewne. Wymagam od was dużego zaangażowania, mam nadzieję, że mnie nie zawiedziecie. Codziennie rano, będziemy się tu spotykać, dostawać listę rzeczy do zrobienia. Wszystko rozumiecie? – dziewczyny pokiwały twierdząco głowami – Dzisiaj czeka was wypolerowanie wszystkich sztućców oraz umycie okien na parterze. Środki czyszczące, wszystkie potrzebne wam pomoce, znajdziecie w pokoju obok. Tam również znajduje się wasza przebieralnia. Co jakiś czas będę zaglądać do was, aby skontrolować waszą pracę. Pamiętajcie. Bardzo ważna jest praca zespołowa. Ona jest kluczem do sukcesu.
Odeszła bez słowa, a dziewczyny spoglądając na siebie ruszyły do „pokoju wspólnego". Tam szybko zmieniły swoje ubrania. Wybrały odpowiednie szmatki i nie wiedziały gdzie pójść. Kobieta nie powiedziała im gdzie znajdowała się kuchnia!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz