Adriena obudziły promienie słoneczne. Szybko zerwał się ze swojego łoża. Służący, który właśnie wszedł do komnaty był bardzo zszokowany nagłym ruchem księcia. Szykował się w duchu na długi proces budzenia chłopaka, lecz on go wyręczył. Patrzył więc lekko zszokowanym wzrokiem na księcia stojącego do niego tyłem.. Odchrząknął, aby zwrócić na siebie uwagę.
- Paniczu, dzisiaj w nocy przyjechał do nas gość. Król chce, abyś jak najszybciej zszedł na śniadanie się przywitać – wypowiedział z powagą w głosie.
Popatrzył się jeszcze na niego zmartwionym wzrokiem i wyszedł, zostawiając dziedzica tronu samego. On niechętnie podszedł do garderoby i wybrał odpowiednio eleganckie ubranie. Przebrał się i zszedł po schodach do jadalni. Przy stole zastał swojego ojca, wpatrującego się w puste miejsce przed sobą. Usiadł po jego prawej stronie i w raz z nim czekał na tajemniczego gościa. Po kilku minutach w korytarzu ukazał się mężczyzna. Dopiero, kiedy zajął swoje miejsce, chłopak zauważył szare tęczówki przypatrujące się każdemu szczegółowi. Nie odezwał się jednak ani jednym słowem. Wkrótce przybyła również rodzina królewska z Włoch. Lila wyglądała na naprawdę uradowaną możliwością siedzenia obok Adriena. Najwyraźniej ona nie miała nic przeciwko ich małżeństwu. Król Włoch natomiast wyglądał na naprawdę zmęczonego, jakby nie spał przez całą noc. Pierwsze służące przyniosły półmiski z jedzeniem. Wszyscy czekali na przemówienie króla, w którym pozwoli im zacząć posiłek. Na szczęście władca Paryża nie ubierał swoich wypowiedzi w wymyślne słowa, więc głodni mieszkańcy zamku szybko napełnili swoje naczynia. Jednak książę nie był głodny. Czekał na jakiekolwiek słowa wyjaśnienia jego ojca. On jednak ze spokojem zjadł śniadanie. Odstawił pusty półmisek, wytarł twarz chustką. Spojrzał w zielone oczy chłopaka.
- Adrienie, to jest mój brat, Feliks – powiedział bezbarwnym głosem.
Chłopak nic więcej się nie dowiedział. Został odesłany do swojego pokoju, aby przygotować się do dzisiejszej wyprawy na polowanie. Naprawdę dawno nie opuszczał murów miasta. Najwyraźniej obecność gościa, wpłynęła na decyzję jego ojca. Matka uwielbiała leśny strumyk. Jednak po jej zniknięciu, król zakazał wychodzić z Paryża. Adrien nie rozumiał wielu jego decyzji.. Mimo wszystko nadal go kochał i był mu posłuszny. Szybko się przebrał i gotowy do drogi zszedł na dół. Czekał tam na niego Feliks… Oraz Nino.
- Twojemu ojcu wypadły ważne obowiązki. Dlatego przysłał tego.. młodzieńca. – powiedział z nutką jadu w głosie.
Adrien przytaknął. Przyzwyczaił się, że nie może na niego liczyć. Zawsze w ostatniej chwili znajdywał jakąś wymówkę. Ostatnio miał coraz większe wrażenie, że król go unika. Ruszył, więc za swoim wujem. Nadal nie ufał mu do końca. Nagle z dnia na dzień dowiaduje się o jego istnieniu. Zresztą dlaczego ich odwiedził? Jakoś wcześniej nie miał na to czasu lub ochoty.. Dotarli do stajni, gdzie służący właśnie kończyli szykować konie na podróż. Wkrótce galopowali przez opustoszałe uliczki Paryża. Zatrzymali się dopiero przed zieloną ścianą lasu. Przez gęstwinę prowadził ich brat króla, który zaskakująco dobrze znał drogę. Dotarli, więc do małej polanki, z której rozchodziło się wiele pomniejszych ścieżek.
- Tutaj zaczniemy polowanie – mówił spokojnym głosem – Jak pewnie słyszycie, niedaleko jest strumień – tutaj zrobił pauzę – Więc powinno być dużo zwierzyny.
Zsiedli z koni i ukryli się w cieniu drzew, aby czekać na odpowiednią okazję. Siedzieli tam dość długo, lecz kiedy już mieli się poddać, usłyszeli dźwięk skrzydeł. Szybko się zerwali na równe nogi. Pierwszy do łuku jednak dobrał się Adrien, który z wielką precyzją wystrzelił w stronę ptaka. Pierwsza strzała chybiła. Dopiero za drugim razem trafił w skrzydło. Martwy ptak spadł na ziemię niedaleko polany. Chwilę potem przyniósł go lekko zniesmaczony Nino. Położył zwierzynę przed w niebo wziętym Adrienem. Po raz pierwszy w życiu coś mu się udało. Spojrzał na wuja. Jednak jego twarz nie wyrażała żadnych emocji.
- Gratulacje – wypowiedział bez cienia euforii mężczyzna.
Chłopak mimo woli się uśmiechnął i spojrzał w stronę gdzie poleciała pierwsza strzała. Powinien ją odzyskać.. Ruszył więc przez gęstwinę podmiejskiego lasu. W końcu dotarł na o wiele mniejszą polankę niż ta z której polowali. Szybko odszukał strzały, która tkwiła w drzewie. Jednak wracając zauważył coś dziwnego.. Gęsie pióro leżało na ziemi. Jakby ktoś w pośpiechu zapomniał go zabrać ze sobą.. Podniósł je i wrócił do towarzyszy. Usiedli z powrotem w swoich kryjówkach i czekali na następną zwierzynę..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz